حسین علیزاده

    اولین تجربه حرفه ای علیزاده در اروپا، همکاری در اجرای باله گلستان اثر موریس بژار بود. پس از آن و در سال 1362 برای ادامه تحصیل در رشته آهنگسازی وارد دانشگاه برلین شد.از میان آثار مهم نوشته شده او می توان به سواران دشت امید(1356)، حصار(1356)، شورانگیز(1362)، نی‌نوا (1362)، ترکمن(1365)، راز و نیاز(1365)، آوای مهر(1370) ، راز نو(1375)، سرود گل (1386) و به تماشای آب‌های سپید (1382) اشاره کرد که آخری برای او سومین نامزدی دریافت جایزه بهترین آلبوم سال از جشن سالانه موسیقی گرمی را به همراه داشت. علیزاده پیش تر دو بار برای آلبوم‌های زمستان و بی تو به سر نمی‌شود (کار مشترک با محمدرضا شجریان و کیهان کلهر) کاندید گرمی شده بود.
  به غیر از کنسرت‌های متعدد تکنوازی و دونوازی های بداهه علیزاده که اغلب آنها به‌صورت آلبوم نیز منتشر شده‌اند، او حضوری جدی و با وسواس در عرصه موسیقی فیلم و سریال دارد که مهمترین آثار او در این زمینه عبارت‌اند از دلشدگان (علی حاتمی)، گبه (محسن مخملباف)، زمانی برای مستی اسب ها (بهمن قبادی)، نیوه مانگ (بهمن قبادی) آواز گنجشک‌ها (مجید مجیدی) و سریال زیر تیغ (محمدرضا هنرمند).
   علیزاده که بسیاری او را یکی از مهمترین چهره های موسیقی معاصر ایران می دانند به غیر تدریس در هنرستان و دانشگاه بدنه اصلی ردیف را بر اساس نظریات میرزا عبدالله برای تار و سه تار جمع آوری نموده است که از جمله متدهای مهم آموزش ردیف در موسیقی سازی ایران است.